 |
 |
 |
| |
|
» مطالب جدید سایت |
| بازدید ها : 244 |
- |
1 |
 |
 |
2 |
|
تاریخ : ۱۳۸۷ دهم دي
--------------
| بازدید ها : 1098 |
- |
15 |
|
|
5 |
|
تاریخ : ۱۳۸۷ سوم مرداد
--------------
| بازدید ها : 1115 |
- |
24 |
|
|
1 |
|
تاریخ : ۱۳۸۷ بيست و هفتم تير
--------------
| بازدید ها : 1669 |
- |
29 |
|
|
12 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ بيست و نهم بهمن
--------------
| بازدید ها : 848 |
- |
37 |
|
|
6 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ هفدهم بهمن
--------------
| بازدید ها : 724 |
- |
14 |
|
|
3 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ چهارم بهمن
--------------
| بازدید ها : 813 |
- |
34 |
|
|
1 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ هجدهم آذر
--------------
| بازدید ها : 1200 |
- |
25 |
|
|
3 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ سيزدهم آذر
--------------
| بازدید ها : 2929 |
- |
54 |
|
|
17 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ سيزدهم آذر
--------------
| بازدید ها : 1182 |
- |
12 |
|
|
12 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ دوازدهم آذر
--------------
| بازدید ها : 2625 |
- |
39 |
|
|
10 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ هفتم آذر
--------------
| بازدید ها : 1818 |
- |
91 |
|
|
9 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ چهارم آذر
--------------
| بازدید ها : 1158 |
- |
10 |
|
|
6 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ بيست و هفتم آبان
--------------
| بازدید ها : 1715 |
- |
19 |
|
|
3 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ بيست و پنجم آبان
--------------
| بازدید ها : 2049 |
- |
194 |
|
|
9 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ بيست و پنجم آبان
--------------
| بازدید ها : 820 |
- |
11 |
|
|
3 |
|
تاریخ : ۱۳۸۶ پانزدهم تير
--------------
| بازدید ها : 10448 |
- |
83 |
|
|
44 |
|
تاریخ : ۱۳۸۵ هفتم اسفند
--------------
| بازدید ها : 3103 |
- |
40 |
|
|
5 |
|
تاریخ : ۱۳۸۵ ششم اسفند
--------------
| بازدید ها : 556 |
- |
9 |
|
|
2 |
|
تاریخ : ۱۳۸۵ ششم اسفند
--------------
| بازدید ها : 1899 |
- |
6 |
|
|
5 |
|
تاریخ : ۱۳۸۵ بيست بهمن
--------------
|
| |
|
|
 |
 |
 |
|
سهراب سپهری
:
پرچین راز
بیراهه ها رفتی، بردهی گام، رهگذر راهی از من تا بی انجام،
مسافر میان سنگینی پلك و جوی سحر!
در باغ ناتمام تو، ای كودك! شاخسار زمرد تنها نبود،
بر زمینهی هولی می درخشید.
در دامنهی لالایی، به چشمهی وحشت می رفتی، بازوانت دو
ساحل تا همرنگ شمشیر و نوازش بود.
فریب را خندیده ای، نه لبخند را. ناشناسی را زیسته ای، نه زیست را.
و آن روز، و آن لحظه، از خود گریختی، سر به بیابان یك درخت نهادی،
به بالش یك وهم.
در پی چه بودی، آن هنگام، در راهی از من تا گوشه گیر ساكت آیینه،
در گذری از میوه تا اضطراب رسیدن؟
ورطهی عطر را بر گل گستردی، گل را شب كردی، در شب گل
تنها ماندی، گریستی.
همیشه ـ بهار غم را آب دادی.
فریاد ریشه را در سیاهی فضا روشن كردی، بر تب شكوفه شبیخون زدی،
باغبان هول انگیز!
و چه از این گویاتر، خوشهی شك پروردی.
و آن شب، آن تیره شب، در زمین بستر بذر گریز افشاندی.
و بالین آغاز سفر بود، پایان سفر بود، دری به فرود، روزنه ای به اوج.
گریستی، «من» بیخبر، بر هر جهش، در هر آمد، هر رفت.
وای «من»، كودك تو، در شب صخره ها، از گود نیلی بالا چه می خواست؟
چشم انداز حیرت شده بود، پهنهی انتظار، ربودهی راز، گرفتهی نور.
و تو تنهاترین «من» بودی.
و تو نزدیك ترین «من« بودی.
و تو رساترین «من» بودی، ای «من» سحرگاهی، پنجره ای برخیرگی
دنیاها سرانگیز!
|
|